Ah o yokmudur çıkmazlar, yürürsün yürürsün metrelerce yürürsün, belki tepe yukarı yürürsün belki bayır aşağı sürünürsün de bi bakmışın bitmiş yol, önün duvar yanlar duvar, gök görünmez ses işitilmez. Gitmez yol daha ileri, tek yön gerisi. Oysa ne ümitlerle girmiştin sen o taş yola ve geri dönmek ne de zor gelir insana. İnadına ararsın oralarda, ileriye gitmek için bir delik, dar kapı veyahut görünmez bir geçit, lakin neçare . Tek çözüm götüne baka baka geri dönmektir şimdi. Bu esmada unutursun çıkmazın sonuna gelene kadar ki güzellikleri yada hikayeleri, fikret amcayı ve kedisini, o mükemmel boğaz manzarasını, dünyanın en kötü türk kahvesini yapan kafeyi. Başını öne eğersin ve insanoğlunun yapmaktan en utandığı şeyi yaparsın, geri yürürsün. Kaşağıyı kırmış Ömer gibi suçu Hasan'a atıp durursun yol boyu. Yok 'niye levha yoktu', yok 'levha oraya mı konulurdu',yok 'hay ben böyle yolun'...
Ve genelde köşeyi dönüp yeni bir sokağa girersin nereye çıktığı bilinmez. Biraz asabisindir, biraz rahatsız. Karizma çizilmiştir ennihayetinde ve sanırsın ki pencereden bakan her kadın seni izler, senin dedikodunu fısıldarlar birdiğerine. Hızlı adımlarla geçersin, ilerlersin. Taki sen unutuncaya kadar o anı-anları.
Bulanık düşünceler, ter, susuzluk, açlıkla mücadeleyle geçen dakikalar ve metreler seni nihayet ana caddeye götürmüştür artık. Hedefine biraz amaçlarından saparakta olsa ulaşmışındır. Çıkmışındır geniş yollara ama aklında hep o çıkmaz vardır.
Taki yeni bir çıkmaza girene kadar...
